Ankarada Xocalı soyqırımının 34-cü ildönümü münasibətilə, Türkiyədə Azərbaycan Səfirliyinin nəzdində fəaliyyət göstərən Mədəniyyət Mərkəzinin layihəsi çərçivəsində C.Cabbarlı adına Türkiyə Azərbaycan Teatrının təqdimatı ilə araşdırmaçı yazar Aygün Həsənoğlunun “Adsız Qadın” dram əsəri əsasında hazırlanmış tamaşa Ankara Dövlət Teatrının Akün səhnəsində nümayiş olundu.

Onews.az xəbər verir ki, fevral 2026-cı il, saat 20:00-da baş tutan bu səhnə işi təkcə bir teatr hadisəsi deyil, eyni zamanda tarixi yaddaşın qorunmasına xidmət edən mühüm mədəni missiya idi. Tamaşanın quruluşçu rejissoru Azərbaycan Dövlət Musiqili Teatrının sənətçisi Elçin İmanov, ikinci rejissor isə dr. Minə Bayrakeri idi. Baş rolu teatrın rəhbəri Kəmalə Cabbarova ifa etdi. Səhnədə Azərbaycan Dövlət Teatrının sənətçisi, möhtəşəm səsi ilə Türkiyə səhnələrində də uğur qazanan Vüsalə Əsgərova, Hilal Alp, Bülent Altay və Bəhram Afsalov çıxış etdilər.
Tamaşada Azərbaycan Respublikası Qələbə Paradının “Qələbə Marşı” da səsləndirildi. Marşın müəllifi Müdafiə Nazirliyinin Əlahiddə Nümunəvi Orkestrinin rəisi, Əməkdar incəsənət xadimi, polkovnik-leytenant Rüfət Axundzadədir. Eyni zamanda Abuzər Manafzadə və Əlixan Səmədovun ifaları tamaşaya xüsusi ruh və emosional dərinlik qatdı.

Bu tamaşa Xocalı faciəsini sadəcə xatırlatmadı — onu tamaşaçıya yaşatdı. Çünki faciələr unudulduqda yenidən təkrarlanmaq təhlükəsi ilə üz-üzə qalır. Tarix susdurularsa, ədalət də susar. Xocalını unutdurmaq isə təkcə bir xalqın deyil, bütövlükdə insanlığın yaddaşını itirməsi deməkdir.

Artıq 10 illik tarixə malik olan C.Cabbarlı adına Türkiyə Azərbaycan Teatrı bu illər ərzində peşəkar fəaliyyəti, səhnə mədəniyyəti və milli mövqeyi ilə seçilmişdir.

Teatrın rəhbəri Kəmalə Cabbarovanın böyük zəhməti, fədakarlığı və yüksək milli məsuliyyəti nəticəsində Azərbaycan bayrağı qardaş ölkə Türkiyədə daim ucalarda dalğalanır.

Onun fəaliyyəti yalnız sənət uğuru deyil, həm də milli yaddaşa xidmət və Xocalı həqiqətlərinin beynəlxalq miqyasda tanıdılması istiqamətində mühüm töhfədir.

Bu tamaşa bir daha sübut etdi ki, sənət susmur. Səhnə danışır. Danışdıqca isə tarix yaşayır.