Hələ üçüncü sinifdə oxuyanda özümə bir dəftər tutmuşdum.

Bilmədiyim, anlamadığım, ilk dəfə eşitdiyim sözlərin anlamını həmin "kərpic" kağızlar toplusuna yazırdım.

Məlum qeyd yarpaqlarına həkk etdiyim ifadələr əsasən tərəkəmə sözləri idi.

Hələ altı-yeddi yaşlarımdan qoyun-quzu otarmağa başlamışam.

Qoyun-quzu otararkən ilk dəfə eşitdiyim sözləri öncə yaddaşıma, sonra ağ kağıza köçürürdüm.

Dəftərə cızma-qara etdiyim kəlmələrin bir çoxu tərəkəmə sözlüyündəndir.

Tərəkəmə ağızında son nəfəsini verən savları* doqquz yaşımdan başlayaraq göyüzlü dəftərə yazır, həm də yaddaşımın ağ yorğan üzünə çəkirdim.

Bu yaxınlarda Ağlavaşlıda, kənddəki evimizdə arxivimi eşələyirdim. Həmin dəftər anidən qarşıma çıxdı.

Səliqə ilə yazdığım sözləri yenidən yaddaşımın daş tərəfindən yaş tərəfinə keçirdim.

Uşaqlıq huşumu təzələdim.

Özü də dəftərə yazdığım sözləri ilk dəfə kimdən eşitdiyimi də orada qeyd etmişəm.

Sonralar həmin sözlərin demək olar ki, hamısını şeirlərimdə, hekayələrimdə işlətməyə başladım.

Daha sonra yazdıqlarımı çap etdirdim ki, unudulmaqda olan sözlərimiz tamamilə "ölməsin".

Hətta bəzilərini gündəlik danışıq leksikonumun rasionuna da daxil etdim ki, bəlkə böyür-başımdakı insanların da danışıq lüğətinə yoluxar...

Ona görə də bir filoloq kimi əski türk kökənli sözlərimizə bu qədər həssas yanaşıram.

Dəfələrlə demişəm ki, mərhələli şəkildə bu sözləri ədəbi dilə transformasiya etmək lazımdır.

*sav - söz

Tural Turan