19-cu əsrin əvvəllərində Çində qəribə xəstəlik peyda olur.

Həmin dövrün tibb elmi bu xəstəlik qarşısında aciz qalır.

Onews.az-ın araşdırmasına görə, söhbət qəfil huşgetmə, nəbz dayanma və ya başqa adı ilə kliniki ölümdən gedir.
İnsanlar yeridikləri vaxt huşlarını itirir və “ölürdülər”.

Nəticədə bir neçə saat və ya bir gün sonra onların dəfn olunması zərurəti yaranırdı.
Bir gün qəbristanlıqdan qəribə səslər gəlməyə başlayır.

Ətrafda yaşayanlar qorxu içərisində qəribə səslərin gəldiyi yerə doğru qaçmağa başlayırlar.
Məlum olur ki, qəribə qışqırıq səsləri torpağın altından gəlir.

İnsanlar əllərinə bel, kürək alaraq səsin gəldiyi məzarı qazmağa başlayırlar.
Nəticədə bir neçə gün öncə dəfn olunan adamın sağ olduğu üzə çıxır.
Bu hadisədən sonra imperatorun əmri ilə xüsusi labaratoriyanın və tibb mərkəzinin yaradılması qərara alınır.

İnsanları qorxuya salan bu qəribə “ölümlərin” səbəbləri araşdırılır.
Məlum olur ki, nəbz zəifləsə də, döyüntülər tamamilə dayanmır.



Bir neçə gündən sonra kliniki ölüm keçirən şəxslərin bir çoxu ayılır.
İlk dəfə olaraq kliniki ölüm keçirənlərin ürək masajı ilə həyata qayıtması da məhz Çində kəşf olunur.

Bəs dəfn edilən şəxslərin sonradan ayılması ehtimalını necə bilmək olardı?

Çinli tibb mütəxəssisləri çox götür-qoy etdikdən sonra maraqlı bir üsul tapırlar.
İnsanların ölüb-ölmədiyi tam bilmədikləri üçün tabutun içərisinə zəng mexanizmi yerləşdirilir.

Əgər dəfn edilən şəxs sağ olarsa, özünə gələndən sonra tabutdan çıxarılması üçün zəngi çalmalı idi.
Hətta tabuta hava getməsi üçün xüsusi hava borusu da taxılmışdı.

Hava borusunun ucu torpağın üstündə qalırdı.

Beləliklə, Çin dövləti hələ tam müalicəsini bilmədiyi xəstəliklə mübarizə üsulunu tapmağı bacarır.
Üzərindən 40-50 il keçəndən sonra avropalı alimlər kliniki ölüm xəstəliyi haqqında bir xeyli bilgi əldə edə bilirlər.

Banu Murad