Hazırda Bakı ilə İrəvan arasındakı sülh gündəliyinin ətvvsas moderatoru elə Azərbaycandır. Rəsmi Bakı hər zaman çalışıb ki, sülhyaratma prosesinin birbaşa iştirakçıları elə tərəflərin özü olsun.

Ermənistandan fərqli olaraq Azərbaycan vasitəçillərin, üçüncü və ya kənar qüvvələrin oyundankənar qalmasında maraqlı olan tərəfdir.

Ermənistan isə hər zaman özünə arxa, havadar və ya istiqamətverici oyunçu axtarıb.

İrəvan indi də özünü oyunçu yox, oyuncaq kimi aparır. Düşünürəm ki, ABŞ, Fransa kimi qüvvələr indiki prosesdə nə qədər kənarda dursalar, o zaman Bakı ilə İrəvan arasında böyük sülh sazişinin imzalanması daha sürətli perioda qədəm qoya bilər.

Bir müddət öncə işğal altındakı 4 kəndin qaytarılması prosesi buna əyani sübutdur. Bu prosesdə heç bir üçüncü qüvvə iştirak etmədi. 33 ildən sonra ilk dəfə Bakı və İrəvan masa arxasında sülh prosesi istiqamətində real və ümidverici addımlar atdılar.

Fikrimcə, Qərb və Rusiyanı bu prosesdən uzaqlaşdırmaq İrəvanın işidir və Ermənistan bundan daha çox fayda götürəcək. Azərbaycan isə hər iki qütblə məsafəli davranır. Bütün proseslərdə təkbaşına və ləyaqətlə addımlayır.

Hətta İran kimi mürəkkəb və dolaşıq bir oyunçunu prosesə daxil etmək istəyən də İrəvan idi. Nəticədə sülh prosesi azı bir neçə il uzandı. Söhbət 44 günlük savaşdan sonrakı proseslərdən gedir.

Düşünürəm ki, regiona əbədi sülhün gəlməsində səmimi olduqlarını göstərmək istəyirsə, Qərb və Rusiya da sülh prosesinə süni müdaxilələr etməməlidir.

Sona Əliyeva
Politoloq
Onews.az