Bir qələm adamı olaraq yerli ədəbi mühiti çalışdığım qədərilə dərindən izləyirəm...

Dünən İlham Əzizin “Bahar xəstəliyi” hekayəsini oxuyub bitirər — bitirməz, anidən dilimə gələn ilk ifadə bu oldu ki, “mən yaradıcıyam”, “mən müəllifəm”, “mən mətni, sənəti tanıyıram” — deyən şəxs axı, hekayə adına məişət müstəvisində (məhz məişət müstəvisində, məişət reaksiyaları ilə) bir “məişət xatirələri” toplusunu niyə yazsın VƏ YA niyə mətn adına təqdim etsin ki?

Bəlkə də fikrim bir az sərt oldu. Amma necə deyərlər, eyibi yox, qoy, olsun. O sərtlik mətnsizlikdən doğan sərtlikdi. O sərtlik müəllifi aldatmamağa xidmət edən sərtlikdi. Aldatmayın İlham Əzizi...

... Kənd yerində yaşı gənclik çağını ötmüş əksər şəxsi danışdırsan öz uşaqlıq xatirələrini, o xatirələrin ağrı — acısını, o xatirələrin içindəki müəyyən məişət proseslərini, insan münasibətlərini, məişət hadisələrini, ailənin dolanışığını və.s... elə bu hekayə adına təqdim olunan “məişət xatirələri” toplusundakı kimi nəql edəcəkdir. Bəli, məhz bu şəkildə nəql edəcəkdir!

Bəs, yazıçı ustalığı, ədəbi təfəkkürdə mövzunun MƏTN halına çevrilmə prosesi harada qaldı?

... Bir dəfə də yazmışdım, məgər, orijinal bədii əsərin yaranması üçün təhkiyəni, mükaliməni, müəyyən süjet xəttini yaratmaq kifayətdirmi? Əsla! Sən müəllif olaraq ortaya bir ədəbi hadisə, həmin ədəbi hadisənin tərkib hissəsi olan kreativ proses, fundamental bədii mahiyyət, mətn emalı, tamamlayıcı sonluq qoymalısan.

Yenə deyirəm, aldatmayın İlham Əzizi...

Emil Rasimoğlu
(yazar)

Onews.az