​Biz dünyanı yalnız gözümüzlə gördüyümüz ölçülərdə qavramağa öyrəşmişik. Böyük şəhərlər, hündür binalar, gur küçələr...

Lakin bu görünən aləmin pərdəarxasında milyardlarla il əvvəl bünövrəsi qoyulmuş bütöv bir mikro-kainat yaşayır. Bir zamanlar bu görünməz varlıqlar — bakteriyalar — insanla sakit bir tarazlıqda, adını qoymadığımız bir sükut və ehtiram müqaviləsi ilə yaşayardılar.

​Keçmişin mənzərələrini xatırlayın... Küçələrdəki o məşhur qazlı su aparatlarını. Yanında sadəcə bir şüşə stəkan olardı. Bütün şəhər, yüzlərlə yad insan gəlib eyni stəkanı çevirib üstəüstə fırladar, yuyar və ard-arda oradan su içərdi.

Nə desinfeksiyaedici məhlullar var idi, nə də indiki kimi hər addımda spirtli salfetlər... Amma heç kim xəstələnməzdi, heç kimə bir şey olmazdı. Çünki o dövrdə insanın qəlbi təmiz, niyyəti saf, daxili dünyası dinc idi. Bakteriyalar – o kiçik, amma özünəməxsus varlıq şüuruna malik mikroskopik canlılar – insanın bu müsbət və parlaq enerjisini hiss edər, ona zərər vurmaqdan çəkinərdilər. Onlar insanın daxili işığını görər, onunla bir nov sülh içində keçinərdilər.

​Lakin zaman keçdi. İnsan dəyişdi, dəyişdikcə də ətrafını və öz daxilini ağırlaşdırdı.

​İnsanın təbiətdən uzaqlaşması, mənəviyyatında yaranan boşluqlar, kin, hərislik və mənfi emosiyalar ətraf mühitə qara bir enerji toxumu saçdı. Bakteriyaların təbiəti belədir: onlar çirkdə, natəmizlikdə qidalanır və çoğalırlar. Amma bura yalnız fiziki natəmizlik daxil deyil. İnsanın yaydığı "çirkli enerji", mənfi aura və aqressiya mikrodünyanın tarazlığını pozdu. Bakteriyalar insanın bu dəyişən, ağırlaşan enerjisini hiss etdikcə, özləri də insana qarşı üsyan etməyə, aqressivləşməyə başladılar.

​Bu gün bir neçə qat maskalar taxsaq da, hər addımda əllərimizi dezinfeksiya etsək də xəstəliklərdən qaçmaq çətinləşib. Bəşəriyyətin mübarizə apardığı, getdikcə güclənən və dərmanlara boyun əyməyən mikroblar, əslində, insanın öz əməllərinin və mənfi enerjisinin əks-sədasıdır.

Onlar insandan üz döndəriblər, çünki insan öz ilkin saflığından üz döndərib. Ağır, çirkli aura mikro-aləm üçün bir növ çağırışa, hücum siqnalına çevrilib. Təmizlik olan yerdə yaşaya bilməyən bu varlıqlar, insanın ruhunda və mühitində yaradılan ruhi çirki gördükcə daha da azğınlaşırlar.

​Bəlkə də mikrodünya ilə barışmağın, o bir stəkandan su içilən dinc günlərin sülhünü bərpa etməyin yolu təkcə kimyəvi məhlullardan və dərmanlardan keçmir. Bəlkə də insan əvvəlcə öz daxili aləmini, enerjisini və niyyətini təmizləməlidir. Çünki daxildə işıq yandıqca, qaranlığın və çirkin canlıları kölgəyə çəkilməyə məhkumdur.

Tural İbrahimov
Publisist
Onews.az