2020-ci ilin may ayı idi. Azərbaycanın ilk prezidenti Ayaz Mütəllibovdan müsahibə alırdım.

Müsahibənin bir yerində keçmiş prezidentdən hansı yerli müəlliflərin əsərlərini mütaliə etdiyini soruşdum.
İlk olaraq Bəxtiyar Vahabzadənin adını çəkdi.

Onun anasının ölümünə həsr etdiyi şeirini çox bəyəndiyini dilə gətirdi.
Ayaz Niyazoviç Nizamini, həmyerliləri Xaqani Şirvanini, Sabiri və Seyyid Əzimi də mütaliə etdiyini xüsusi vurğuladı.
Səməd Vurğunun Azərbaycan şeirini əzbər bildiyini dedi.
Hətta Seyid Əzimin şeirlərinin birində babası Məşədi Əşrəf kişinin adının çəkildiyini böyük fərəh hissi ilə xatırlatdı.

Bunu niyə yazıram?

Ona görə ki, prezident də olsan, kökünün haradan gəldiyi, soyunun haralara dayandığı çox önəmlidir.
Yəni, davamçıların həmin ağac üzərindən boy atacaqlar.
Dünyanı idarə edənlər də elə köklü nəsillərin törəmələridir...

Bəlkə də Elçibəy irsinin davamı elə bu səbəbə görə gəlmədi...

Bir sözlə, nəslinizdə, kökünüzdə istedadlı adamlar varsa, onu brendləşdirmək üçün tələsin...
Daha sonra həmin brend imza, ad-soyad sizin övladlarınızın yüksəlişi üçün katalizator rolunu oynayacaq.

Tural Turan
Onews.az