Bu gün Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, şair-publisist, araşdırmaçı Namiq Hacıheydərlinin vəfatından bir il ötür. Bu münasibətlə şairin qızı Leyla Banu Hacıheydərlinin onun haqqında yazığı “Sonsuzluqdakı sevgimiz...” yazısını təqdim edirik:


***
Sonsuzluqdakı sevgimiz...


Bir il... Dilə asan, qəlbə isə çox çətin keçən qərib, amansız bir il!

2024-cü ilin 28 aprel günü, atam — Namiq Hacıheydərli bu fani dünyaya sonsuz gözlərini yumdu. Əslində, həmin gün onun əbədiyyət yolçuluğu başladı.

O gündən bəri bizlər üçün həyatın rəngi dəyişdi, zamanın axışı bir az da ağırlaşdı.

Atam dil-ədəbiyyat müəllimi, şair, publisist idi. Sözlə nəfəs alırdı, qələmi ilə könüllərə yol tapırdı. Onun yazıları, şeirləri, düşüncələri... hələ də sanki qəriblik fəzasında dolaşır, elə bil haradasa, bir az sonra yenidən səsini eşidəcəyik.

Bəzən düşünürəm, necə olur ki, bir vaxtlar bir gün görməyəndə darıxdığım insanı, artıq bir ildir ki, görmürəm… və bundan sonrakı ömrümün heç bir dönəmlərində görməyəcəyimi düşündükcə, içimdəki boşluq daha da böyüyür, sanki sonsuzluğu sevməyə başlayıram.
Bu bir ildə çoxları “nə tez böyümüsən” dedi… Atasız qalan insanın tez böyüməsi təəccüblü deyil, axı. Başını sığallayan bir ata olmayanda, uşaq da, ürək də erkən böyüyür...

Deyirlər, insan yanındakının qədrini onu itirəndə anlayır. Mən isə özümü bir az şanslı hiss edirəm — çünki atamla aramızdakı ata-qız sevgisini doya-doya yaşadıq. Lakin bir gerçək var ki, nə o doydu məndən, nə də mən doydum ondan...
Atam mənə yalnız sevgi, qayğı yox, həm də sözün gücünü miras qoydu. İndi hər misrada, hər fikir axarında onun izi, nəfəsi var. Ədəbi aləmin içində yaşayan, yazan, öyrədən... bir insan idi. Onun yoxluğu təkcə bizim evə yox, ədəbiyyata, təhsilə, mədəniyyətə də bir boşluq gətirdi.

Bir il keçdi... amma səsini, gülüşünü, gözlərindəki o tanış sevgini, ümidi, həyat eşqini heç nə unutdura bilmədi.

Varlığınla fəxr etdiyim, yoxluğunda daim darıxdığım atam, ruhun şad, məkanın cənnət olsun!

Leyla Banu Hacıheydərli

Onews.az